Wat zijn de verschillen tussen PP en PE?

Polypropyleen (PP) en polyethyleen (PE) zijn veel gebruikte polymeren. Ze behoren allebei tot de groep thermoplasten, die je bij verhitting kunt vervormen, maar ze verschillen qua chemische structuur en eigenschappen. Ook de toepassingen van deze kunststoffen zijn hierdoor niet altijd hetzelfde. We gaan graag even in op de belangrijkste verschillen, zodat je weet welke keuze voor jou het beste is. Eerst beschrijven we de materialen apart en daarna vergelijken we ze met elkaar.

Kunststoffen kunnen een verschillende structuur hebben, die we meestal aanduiden als ‘amorf’ of ‘kristallijn’. Dat heeft te maken met de manier waarop de moleculen naast of door elkaar liggen. Bij amorfe kunststoffen liggen de moleculen nogal chaotisch door elkaar en bij kristallijne kunststoffen is dat veel gestructureerder. Er bestaan trouwens ook nog tussenvormen. Bovendien kunnen sommige kunststoffen door verhitting/afkoeling overgaan van amorf naar kristallijn en omgekeerd.

Polyethyleen bestaat in beide uitvoeringen: amorf én kristallijn. De amorfe variant is lichtdoorlatend. Het heeft een wirwar van monomeren kris kras door elkaar. Deze variant is vaak flexibel en wordt gebruikt voor verpakkingen in bijvoorbeeld de supermarkt. Het veel toegepaste HDPE is daarentegen een kristallijne variant van polyethyleen. Dit materiaal is juist ondoorzichtig, stijf en stootvast.

Polyethyleen is goed bestand tegen drukkrachten en slijtage, maar blijft daarbij wel flexibel. Daarnaast is het materiaal chemisch bestendig. Dit geldt in het bijzonder voor de soorten HDPE en HMPE.

Je kunt PE voor veel objecten en projecten gebruiken. Je ziet PE onder meer vaak terug in de volgende producten:

In de meeste gevallen worden PE platen geëxtrudeerd. Daarbij worden korrels kunststof gesmolten en in de plaatvorm gedwongen en gewalst. Tijdens het proces worden additieven en kleurstoffen toegevoegd. Daaraan danken de meeste PE platen niet alleen hun ‘look’, maar ook hun uv-bestendige eigenschappen.

Ook PP kent een kristallijnen variant met een geordende structuur en een amorfe variant met een wirwar aan monomeren. De kristallijne variant is een technische kunststof die vele industriële toepassingen kent. De amorfe variant kan licht doorlaten en wordt veel gebruikt als verpakkingsmateriaal.

PP is wat harder en stijver dan PE. Het is ook chemisch bestendig. Een bijzondere eigenschap van PP is dat je het bijna oneindig heen en weer kunt buigen zonder het te beschadigen. Je kunt het dus ook gebruiken als scharnier in bijvoorbeeld verpakkingen.

Ook PP platen worden doorgaans geëxtrudeerd. Gesmolten kunststof wordt in plaatvorm gedwongen en vervolgens op dikte gewalst.

Polypropyleen en polyethyleen lijken veel op elkaar, maar er zijn ook belangrijke verschillen. De twee meest in het oog springende zijn: sterkte en temperatuurbereik. PE is taaier en slijtvaster dan PP, terwijl PP weer herhaaldelijk kan buigen zonder daardoor te beschadigen en beter bestand is tegen bepaalde type chemische producten. 

Verder kan PP niet goed tegen vorst, dan wordt het hard en bros. Maar het kan wel tegen hogere temperaturen, tot 100 graden Celsius. Bij PE ligt de maximale gebruikstemperatuur lager, rond de 80 graden Celsius. 

Deze verschillen tussen PE en PP maken voor sommige toepassingen het verschil. Nog iets om rekening mee te houden, speciaal voor recycle bedrijven: het smeltpunt van PP ligt hoger dan dat van PE. Voor een goede verwerking moeten de kunststoffen dus goed gescheiden worden.